26- سورة الشعراء ( آیات 51 تا 100 )
26- سورة الشعراء ( آیات 51 تا 100 )
ما اميدواريم كه پروردگارمان خطاهاى ما را ببخشد، چرا كه ما نخستين ايمانآورندگان بوديم!؛ سذللّه (51)
و به موسى وحى كرديم كه شبانه بندگانم را (از مصر) كوچ ده، زيرا شما مورد تعقيب هستيد! سذللّه (52)
فرعون (از اين ماجرا آگاه شد و) ماموران بسيج نيرو را به شهرها فرستاد، (53)
(و گفت:) اينها مسلما گروهى اندكند؛ (54)
و اينها ما را به خشم آوردهاند؛ (55)
و ما همگى آماده پيكاريم!» (56)
(سرانجام فرعونيان مغلوب شدند،) و ما آنها را از باغها و چشمهها بيرون رانديم، (57)
و از گنجها و قصرهاى مجلل! (58)
(آرى،) اينچنين كرديم! و بنى اسرائيل را وارث آنها ساختيم! (59)
آنان به تعقيب بنى اسرائيل پرداختند، و به هنگام طلوع آفتاب به آنها رسيدند. (60)
هنگامى كه دو گروه يكديگر را ديدند، ياران موسى گفتند: «ما در چنگال فرعونيان گرفتار شديم!» (61)
(موسى) گفت: «چنين نيست! يقينا پروردگارم با من است، بزودى مرا هدايت خواهد كرد!» (62)
و بدنبال آن به موسى وحى كرديم: «عصايت را به دريا بزن!» (عصايش را به دريا زد،) و دريا از هم شكافته شد، و هر بخشى همچون كوه عظيمى بود! (63)
و در آنجا ديگران ( لشكر فرعون) را نيز (به دريا) نزديك ساختيم! (64)
و موسى و تمام كسانى را كه با او بودند نجات داديم! (65)
سپس ديگران را غرق كرديم! (66)
در اين جريان، نشانه روشنى است ولى بيشترشان ايمان نياوردند! (چرا كه طالب حق نبودند) (67)
و پروردگارت شكستناپذير و مهربان است! (68)
و بر آنان خبر ابراهيم را بخوان، (69)
هنگامى كه به پدر و قومش گفت: «چه چيز را مىپرستيد؟!» (70)
گفتند: «بتهايى را مىپرستيم، و همه روز ملازم عبادت آنهاييم.» (71)
گفت: «آيا هنگامى كه آنها را مىخوانيد صداى شما را مىشنوند؟! (72)
يا سود و زيانى به شما مىرسانند؟!» (73)
گفتند: «ما فقط نياكان خود را يافتيم كه چنين مىكنند.» (74)
گفت: «آيا ديديد (اين) چيزهايى را كه پيوسته پرستش مىكرديد... (75)
شما و پدران پيشين شما، (76)
همه آنها دشمن من هستند (و من دشمن آنها)، مگر پروردگار عالميان! (77)
همان كسى كه مرا آفريد، و پيوسته راهنمائيم مىكند، (78)
و كسى كه مرا غذا مىدهد و سيراب مىنمايد، (79)
و هنگامى كه بيمار شوم مرا شفا مىدهد، (80)
و كسى كه مرا مىميراند و سپس زنده مىكند، (81)
و كسى كه اميد دارم گناهم را در روز جزا ببخشد! (82)
پروردگارا! به من علم و دانش ببخش، و مرا به صالحان ملحق كن! (83)
و براى من در ميان امتهاى آينده، زبان صدق (و ذكر خيرى) قرار ده! (84)
و مرا وارثان بهشت پرنعمت گردان! (85)
و پدرم ( عمويم) را بيامرز، كه او از گمراهان بود! (86)
و در آن روز كه مردم برانگيخته مىشوند، مرا شرمنده و رسوا مكن! (87)
در آن روز كه مال و فرزندان سودى نمىبخشد، (88)
مگر كسى كه با قلب سليم به پيشگاه خدا آيد!» (89)
(در آن روز،) بهشت براى پرهيزكاران نزديك مىشود، (90)
و دوزخ براى گمراهان آشكار مىگردد، (91)
و به آنان گفته مىشود: «كجا هستند معبودانى كه آنها را پرستش مىكرديد... (92)
معبودهايى غير از خدا؟! آيا آنها شمارا يارى مىكنند، يا كسى به يارى آنها مىآيد؟!» (93)
در آن هنگام همه آن معبودان با عابدان گمراه به دوزخ افكنده مىشوند؛ (94)
و همچنين همگى لشكريان ابليس! (95)
آنها در آنجا در حالى كه به مخاصمه برخاستهاند مىگويند: (96)
«به خدا سوگند كه ما در گمراهى آشكارى بوديم، (97)
چون شما را با پروردگار عالميان برابر مىشمرديم! (98)
اما كسى جز مجرمان ما را گمراه نكرد! (99)
(افسوس كه امروز) شفاعتكنندگانى براى ما وجود ندارد، (100)